Podstawy paradoksu
WstÄ™pne hipoteza (\\\\\\"argument skali\\\\\\") wynika z samych rozważanych po tej stronie liczb: do wnÄ™trza naszej galaktyce jest mniej wiÄ™cej 250 miliardów (2,5 × 1011) gwiazd, oraz do wnÄ™trza obserwowalnym WszechÅ›wiecie mniej wiÄ™cej 70 tryliardów (7 × 1022).[2] Nawet jeżeli inteligentne żywot pojawia siÄ™ na znikomym procencie planet, ciÄ…gle powinno egzystować morze cywilizacji co wiÄ™cej do wnÄ™trza samej Drodze Mlecznej (patrz równanie Drake\\\\\\\’a). Rozumowanie owo opiera siÄ™ na zasadzie kopernikaÅ„skiej, mówiÄ…cej iż Å›wiat nie jest w szczególnoÅ›ci wyróżnionym miejscem we WszechÅ›wiecie, oraz jedynie typowÄ… planetÄ…, podlegajÄ…cÄ… tym samym prawom, efektom a prawdopodobieÅ„stwu co inne.portale
Ich trwanie na ogół wykrywa się pośrednio, badając ich wpływ na przyzwyczajenie macierzystej gwiazdy. Da się do wnętrza ten wybieg wskazać zakres a orbitę planety, co do wnętrza połączeniu ze znajomością typu gwiazdy pozwala na zgrubne estymacja warunków panujących na powierzchni.portale
Rozwój technologii do wnętrza ostatnich latach spowodował pojawienie się nowej dziedziny badań astronomicznych, zajmującej się wykrywaniem a klasyfikacją planet pozasłonecznych. Bezpośrednia monitoring takich planet mogłaby wtrącić do wykrycia do wnętrza widmie absorpcyjnym ich atmosfer śladów związków sugerujących życie: chlorofilu, jednoczesnego występowania tlenu a metanu, to znaczy gazów przemysłowych takich wzorem freon.[5] Precyzyjne obserwacje powierzchni planety mogłyby dostarczyć bezpośrednich dowodów istnienia cywilizacji (jak na zdjęciu po prawej).
Planety pozasłoneczne rzadko są obserwowane jawnie (pierwsza taka monitoring udała się do wnętrza roku 2005). portale
Drugą podstawą paradoksu jest hipoteza zdolności inteligentnego życia do przetrwania a rozprzestrzeniania się na nowe obszary. Wydaje się prawdopodobne, iż zaawansowane cywilizacje szukałyby nowych zasobów a kolonizowały z czasem co chwila większe obszary galaktyki. Ponieważ nie znaleźliśmy żadnych śladów takiej kolonizacji Ziemi ani naszego układu do wnętrza ciągu kilku miliardów lat jego istnienia, lub inteligentne żywot jest niezwykle rzadkie, lub powyższe opinie o zachowaniu się inteligentnych istot są błędne.
Powstało kilka oszacowań tempa do wnętrza jakim kultura zaczynająca z jednej planety mogłaby rozprzestrzenić się na całą galaktykę. Przykładowo, wyobraźmy sobie iż jakaś kultura opanowała technologię podróży międzygwiezdnych z 1% prędkości światła, oraz każda świeżo założona przez nią kolonia jest do wnętrza stanie raz na 500 lat przekazać pojazd kolonizacyjny do kolejnego układu. W ciągu pierwszych kilkudziesięciu tysięcy lat kultura taka skolonizuje wszystkie dostępne stosunki do wnętrza promieniu setek lat świetlnych a utworzy \\\\\\"front kolonizacyjny\\\\\\", przemieszczający się przez galaktykę z prędkością mniej więcej 1% prędkości światła. Dotarcie do wszystkich gwiazd do wnętrza Drodze Mlecznej zajmie jej co najwyżej 10 milionów lat. Szacując co więcej bardziej zgrubnie, na 50 milionów lat, ciągle dostaniemy niezwykle celny trudne dni do wnętrza skali kosmologicznej.[3] Nawet jeżeli sama kolonizacja jest niepraktyczna ewentualnie nieprzydatna obcym cywilizacjom, poszukiwanie na dużą skalę ciągle byłaby możliwa a mogłaby zapodziać widoczne ślady.
